در جامعه ی بحران زده ی ما، هر کس به دنبال راه حل و نسخه ی ارامش بخشی ست. هر کس از ظن خود یار چاره جویی میشود بلکه دمی از مقایسه و افسوس در امان بماند.

در سالهای نخست جوانی که صبحم با "امروز" اغاز میشد همیشه گمان میکردم این شرایط صرفن با سیاست ورزی عاقلانه تر و عالمانه تر بهبود میابد؛ اما به گمان این روزهایم مشکل فراتر از اینهاست. سیاست ما مطمئنن زائیده ی جامعه ای ست که هنوز الفبای بودن و "درست" بودن را از بر نکرده است. سیاست ما از میان برهوتی می گذرد که نه ابی دارد و نه سایه ای و بیابان زدگانی را می مانیم که دل به سراب خوش کرده ایم!

با اینکه معتقدم سیاست ورزی حتی در چنین شرایطی نیز نباید کاملن متوقف شود اما سیاست ورزی در این روزها بیشتر به فرمانروایی بر توده هایی می میماند که یا پای بر زمین کوبیدن بلدند و یا مشت در هوا چرخاندن...

تکیه بر سیاست و بدون ساختن جامعه، حتی اگر سیاست مدار عاقل و "انسان" باشد به سوار شدن بر توده ها و راندن تا سر منزل مقصود می انجامد؛ عقل و انسانیت میتواند به راحتی جای به حماقت و دنائت بسپارد، اگر وسوسه کمی غالب شود...

بی شک سیاست از بطن جامعه میگذرد و در جامعه ای که حرکت گله وار را بر تعقل ترجیح میدهد، سیاست نیز خیر خواه عموم نخواهد بود...

پی نوشت : طبق اخرین بررسی دانشمندان که پس از سالها تحقیق، ناگهان در جمعه ی گذشته اعلام شد،  مردم ایران، ونزوئلا، کوبا و بولیوی صاحب کوتاهترین برایند قد در کل دنیا هستند!!!

  RSS