روزنوشت

مدتی ست روزهایی که می آیند و می روند چندان دلچسب نیستند! نه دلم میخواهد در دقایقش بمانم و نه هیچگاه جرئت داشته ام که آرزو کنم با پلک بر هم زدنی "این نیز بگذرد." نه ذوقی برای نوشتن است و نه حسی برای بیرون کشیدن لایه های درونی این مغز نداشته!!
در حال گریزم! از گذشته ای که گاهی آپاراتچی صحنه های آن می شوم؛ از مجادلاتی که زمانی برایم آرمانی بود؛ حتی از قمیشی و نوری هم میگریزم... نه!! این آخری را دروغ گفتم...
میدانم همه - حتی در گذشته ی خودم - در روزها و ماه هایی از زندگی شرایطی این چنین دارند اما دغدغه ها این بار کمی بیشترند...
سکوتم محمد را می ترساند... نه میلی برای یافتن گوشی شنواست و نه گوشی سزاوار شنیدن و نه حسی برای گفتن... این روزها فقط خواندن آرامم میکند! جالب است که جادوی کتاب در این گیجی های مفرط و گاه خنده دار، همچنان چا برجاست! با اینهمه خوشحالم که در این روزهای "شهر آشوب" و پر دغدغه ژست افسردگی ندارم...فقط محمد آرام و ساکت مرا می ترساند! این آرامش و سکوت گویی میهمان تازه واردی ست که سودای صاحب خانگی دارد...

 

 

|+| نوشته شده توسط محمد ابراهیمی در چهارشنبه بیست و هفتم تیر 1386 و ساعت 2:42 | 

قداست های نامقدس

زندگی هر کدام از ما بر ارکان منحصر به فردی بنا می شود و مرزهای آزادی نیز در آن با خطوط قرمزی تعریف می شوند که گاه مقدس اند و گاه نفرین شده؛ اما اگر نیک بنگریم می بینیم که هر دوی اینها از یک ریشه اند، زیرا مقدس و نامقدس انگاشتن از یک نگاه واحد منشأ می شوند. "مقدس" را "حسن عمید" پاک، پاکیزه و منزه خوانده است و اگر کمی چشمانمان را به روی معانی خاص این کلمات بگشاییم اهمیت وسواس در این مرز بندی ها آشکارتر خواهد شد.
بدیهی ست پذیرفتن یک هویت قدسی و ارزشمند در زندگی، به بهبود و تعالی آن بسیار یاری می رساند اما همه ی این تعالی و سعادت به نفس تقدس بخشی، وابسته نیست بلکه به ارزش هویت و تفکری وابسته است که به آن ارزشی ماورائی می بخشیم؛ اما افسوس و صد افسوس که گاه از سر بدعت و غفلت و احتیاطی نا معقول، تابو هایی می سازیم و امر آنقدر مشتبه می شود که پس از کوتاه زمانی، نقد و تفکر حراممان می شود و پذیرش رمه وار ستوده.
بسیار روشن است که تقدس بخشی به یک امر نامقدس، همان قدر مذموم است که نامقدس شمردن یک امر مقدس! اینجاست که نوری روشن می شود و به کردار گذشتگانی می تابد که از سر منفعت طلبی و یا حماقت، خدا را نیز در راه خود می خواستند. بدعت ها و سنت گرایی های مغرضانه و گاه احمقانه، در طول سالهای بسیار، آنچنان بلایی بر سرمان آورده است که گاه به باور درست خود نیز شک می کنیم؛ می مانیم! نکند در خیال باطلیم و آنچه صرفن ارزشش به "نقل مشهور" است صواب است...
تاسف بر انگیز تر از این، آن است که این عذاب سهم آنانی ست که رنج اندیشیدن را نیز به جان می خرند و سعی در کاوش برای حقیقت دارند؛ بهتر است بگذریم از کسانی که اندیشیدن، برایشان از ساعت ها دویدن نیز دشوار تر است و ترجیح بر آن است که آنچه "قول مشهور" می گوید را بی کم و کاست بپذیرند و عمل کنند و شوند جزء جماعتی که هر ساعت بر پیله ی این سنت های غلط می تنند و روز به روز این غفلت را فربه تر میکنند؛ باز هم بهتر است بگذریم از کسانی که با کوفتن بر طبل این قداست های نامقدس، آنقدر عقل را از خود دریغ میکنند که برای خفتن نیز استخاره می کنند.
چه بر سر خدا آوردیم؟
زندگیمان را آنقدر در بند شنیده ها از به ظاهر خیر خواهان کرده ایم و آنقدر سنت هایی که حتی گاه به غلط بودنشان ایمان داریم فانوس راهمان شده که حتی دمی نیز به عقل فرصت رهگشایی نمی دهیم. هر چند اگر فرصتی نیز دست دهد، هر نقد مستوجب عذاب است از هم نوعان ظاهر صلاح!
ظلمی که ما در حق خود و آفریننده می کنیم طلب می کند که همه، یکسره در آتش دروغ خویش بسوزیم؛ شاید رحمتش یاری رساند...

پی نوشت یکم: شاید تکمیل این کلام، جز با تحلیل اختلاف نظر در تعیین مصداق ها ممکن نباشد اما تصور می کنم با آنکه دست یافتن به آن کمی دشوار است اما ناممکن نیست و نویسنده نیز برای رفع سوءتفاهمات احتمالی، تمایلی به بیان نظراتش در این زمینه ندارد...
پی نوشت دوم: یک تحلیل جالب و البته بی ربط به نوشتار بالا را میتوانید در اینجا از بی بی سی بخوانید...

|+| نوشته شده توسط محمد ابراهیمی در جمعه پانزدهم تیر 1386 و ساعت 1:55 | 

سیاست و جامعه

در جامعه ی بحران زده ی ما، هر کس به دنبال راه حل و نسخه ی ارامش بخشی ست. هر کس از ظن خود یار چاره جویی میشود بلکه دمی از مقایسه و افسوس در امان بماند.

در سالهای نخست جوانی که صبحم با "امروز" اغاز میشد همیشه گمان میکردم این شرایط صرفن با سیاست ورزی عاقلانه تر و عالمانه تر بهبود میابد؛ اما به گمان این روزهایم مشکل فراتر از اینهاست. سیاست ما مطمئنن زائیده ی جامعه ای ست که هنوز الفبای بودن و "درست" بودن را از بر نکرده است. سیاست ما از میان برهوتی می گذرد که نه ابی دارد و نه سایه ای و بیابان زدگانی را می مانیم که دل به سراب خوش کرده ایم!

با اینکه معتقدم سیاست ورزی حتی در چنین شرایطی نیز نباید کاملن متوقف شود اما سیاست ورزی در این روزها بیشتر به فرمانروایی بر توده هایی می میماند که یا پای بر زمین کوبیدن بلدند و یا مشت در هوا چرخاندن...

تکیه بر سیاست و بدون ساختن جامعه، حتی اگر سیاست مدار عاقل و "انسان" باشد به سوار شدن بر توده ها و راندن تا سر منزل مقصود می انجامد؛ عقل و انسانیت میتواند به راحتی جای به حماقت و دنائت بسپارد، اگر وسوسه کمی غالب شود...

بی شک سیاست از بطن جامعه میگذرد و در جامعه ای که حرکت گله وار را بر تعقل ترجیح میدهد، سیاست نیز خیر خواه عموم نخواهد بود...

 

پی نوشت : طبق اخرین بررسی دانشمندان که پس از سالها تحقیق، ناگهان در جمعه ی گذشته اعلام شد،  مردم ایران، ونزوئلا، کوبا و بولیوی صاحب کوتاهترین برایند قد در کل دنیا هستند!!!

 

 

 

|+| نوشته شده توسط محمد ابراهیمی در یکشنبه دهم تیر 1386 و ساعت 14:17 | 

رستگاری در چهار و ده دقیقه!

تمام شد! یک مقطع که برایم به اندازه ی یک عمر پربار بود...
لحظه لحظه ی حضورم در دانشگاه برایم گران سنگ ترین لحظات زندگی بوده است؛ گوشه گوشه ی دانشگاه برایم چیزی را تداعی میکند؛ بودن و نفس کشیدن با عینیت ارزو هایم که این روزها دیگر بهانه ای برای گفتنش نیست!
سختی ها و لذت هایش حالا دیگر برایم سراسر لذت است؛از بیداری های شب امتحانش گرفته تا دبیری کانون هنر دانشجویی وتا...

کاش میشد همه چیز را گفت!

در دانشگاه یاد گرفتم...در دانشگاه ساخته شدم...در دانشگاه ادم شدم!

انقدر برایم عادت شده بود که مهر بی انتخاب واحد در مخیله ام هم نمی گنجید! کمی کارهایم مانده اما نه برای درس دویدن! حالا من هستم و انچه بدست اورده ام...

بسیار در فکر اینده ام...دلم میگوید این دوری، پایدار نخواهد بود! با پایان این یاس فلسفی، بهتر توان میابم...

|+| نوشته شده توسط محمد ابراهیمی در یکشنبه سوم تیر 1386 و ساعت 23:30 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

وبلاگ ها

سایت ها

امکانات

  RSS